Ιατρική Εμπειρία. Προσωπική Φροντίδα.

ΠΥΡΕΤΟΣ – ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ; Από εξελικτική σκοπιά, το φαινόμενο του πυρετού έχει εμφανιστεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια, αφού παρατηρείται σε ψάρια, αμφίβια και ερπετά. Στον άνθρωπο, ως πυρετός, ορίζεται η αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος πάνω από τη φυσιολογική εικοσιτετράωρη διακύμανση, σαν αποτέλεσμα μεταβολής στο ειδικό θερμορυθμιστικό κέντρο (θερμοστάτης) του εγκεφάλου. Ως φυσιολογική θερμοκρασία για υγιείς ανθρώπους θεωρούνται οι 36,8 °C ± 0,4 °C μετά από στοματική θερμομέτρηση. Υπάρχει δε, μια φυσιολογική ημερήσια διακύμανση περίπου 0,5 °C με κατώτατο σημείο στις 6 π.μ. και ανώτατο μεταξύ 4 μ.μ. και 6 μ.μ.. Έτσι, η μέγιστη φυσιολογική στοματική θερμοκρασία στις 6 π.μ. είναι 37,2 °C και στις 4 μ.μ. είναι 37,7 °C. Με βάση λοιπόν αυτά τα κριτήρια, θερμοκρασία μεγαλύτερη από 37,2 °C το πρωί ή μεγαλύτερη από 37,7 °C το απόγευμα σημαίνει πυρετό, ενώ η μέτρηση από το ορθό είναι συνήθως 0,5 °C υψηλότερη. Το πιο συνηθισμένο αίτιο πυρετού είναι οι λοιμώξεις, είτε πρόκειται για ιογενείς είτε για μικροβιακές λοιμώξεις. Ωστόσο, δεν πρέπει να παραβλέπονται και τα άλλα αίτια που είναι οι χρόνιες φλεγμονώδεις – αυτοάνοσες παθήσεις (όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, οι αγγειίτιδες, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος κτλ) και τα κακοήθη νοσήματα (όπως ο καρκίνος του νεφρού, του ήπατος, τα σαρκώματα, τα λεμφώματα, οι λευχαιμίες κτλ). Σε κάθε περίπτωση παρατηρείται μια ενεργοποίηση ορισμένων κυττάρων του ανοσολογικού μας συστήματος, τα οποία παράγουν κάποιες ουσίες που αποκαλούνται κυτοκίνες (IL – 1, IL – 6, TNFa κτλ). Αυτές οι κυτοκίνες «ταξιδεύοντας» διαμέσου της κυκλοφορίας του αίματος, καταλήγουν στον εγκέφαλο και μάλιστα σε ένα συγκεκριμένο σημείο του που ονομάζεται υποθάλαμος. Εκεί βρίσκεται το θερμορυθμιστικό κέντρο του σώματός μας που λειτουργεί όπως ο οικιακός θερμοστάτης. Όταν λοιπόν οι κυτοκίνες αυτές φτάσουν στον εγκεφαλικό «θερμοστάτη» μας, τον επαναρυθμίζουν προς τα άνω. Σαν αποτέλεσμα, ο «θερμοστάτης» αποστέλλει εντολές προς το σώμα μας, προκειμένου να πετύχει την αύξηση παραγωγής θερμότητας στο σώμα μας (αύξηση μεταβολισμού, μυικοί σπασμοί και ρίγος) και τη μείωση απώλειας θερμότητας (περιφερικός αγγειόσπασμος, δηλαδή κρύα άκρα, αναζήτηση θερμού περιβάλλοντος, ζεστά ρούχα κτλ). Έτσι, εντέλει, επιτυγχάνεται η αύξηση της θερμοκρασίας κατά 2 – 3 °C συνήθως. Προς το παρόν δεν υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι ο χαμηλός ή μέτριος πυρετός είναι επιζήμιος ή ότι η αντιπυρετική θεραπεία γι’ αυτό τον πυρετό είναι ωφέλιμη. Αντιθέτως, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι ο πυρετός πιθανόν να βελτιώνει τις πιθανότητες επιβίωσης από λοίμωξη. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι κάποια στελέχη πνευμονιόκοκκου αναστέλλουν την ανάπτυξή τους και πιθανώς αυτοκαταστρέφονται στους 41 °C. Επίσης, θερμοκρασίες στα επίπεδα του πυρετού φαίνεται ότι ενισχύουν τη βακτηριοκτόνο δράση των λευκών αιμοσφαιρίων. Πέρα από αυτά, συχνά ο πυρετός καταστέλλεται φαρμακευτικά χωρίς ιδιαίτερο λόγο, εκτός από την ενόχληση που επιφέρει ή από την αγωνιώδη πίεση από τον ασθενή προς το γιατρό.Έτσι, μπορούν να χαθούν σημαντικές κλινικές πληροφορίες που αποκτούνται με την παρακολούθηση της ανοδικής ή καθοδικής πορείας της θερμοκρασίας ή να συγκαλυφθεί μια εντοπισμένη λοίμωξη υπό την επήρρεια αντιφλεγμονωδών φαρμάκων και έτσι να καθυστερήσει η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπισή της. Από την άλλη πλευρά, είναι γεγονός ότι ο πυρετός επιφέρει και ικανό «κόστος» για τον ασθενή, εκτός από την ενόχληση. Για κάθε αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1 °C, υπάρχει αύξηση της κατανάλωσης Ο₂ κατά 13% και σημαντική αύξηση των απαιτήσεων για θερμίδες και υγρά. Έτσι, μπορεί να θέσει σε κίνδυνο ασθενείς με οριακή καρδιακή ή αναπνευστική λειτουργία ή οριακή εγκφαλική αιμάτωση. Ο πυρετός μπορεί να μειώσει λοιπόν την πνευματική οξύτητα και να προκαλέσει παραλήρημα και λήθαργο, ιδίως σε ασθενείς ηλικιωμένους ή με άνοια, καρδιακή, αναπνευστική, ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια Τα παιδιά κάτω των 5 ετών μπορούν να εμφανίσουν πυρετικούς σπασμούς (>40 °C), ενώ ένα μόνο επεισόδιο θερμοκρασίας >37, 8 °C στο πρώτο τρίμηνο της κύησης διπλασιάζει τον κίνδυνο ανωμαλιών του νευρικού σωλήνα του εμβρύου. Τέλος, ιδιαίτερη εγρήγορση από την πλευρά του θεράποντος ιατρού απαιτείται σε περίπτωση ασθενών με ιστορικό ανοσοκαταστολής (π.χ. υπό χημειοθεραπεία) ή προηγηθέντος ταξιδιού σε «ύποπτο» προορισμό, καθώς και για την έγκαιρη διαπίστωση ενδεχόμενου μη λοιμώδους αιτίου του πυρετού. Συνοψίζοντας, «φοβόμαστε» τον πυρετό και επικοινωνούμε με το γιατρό μας όταν: Υπάρχει προχωρημένη ηλικία Υπάρχει ιστορικό καρκίνου και χημειοθεραπείας Προηγήθηκε ταξίδι σε χώρες της Αφρικής, Ασίας, Νότιας Αμερικής και Μέσης Ανατολής Υπάρχει κύηση Υπάρχει ιστορικό αγωγής με κορτικοειδή επί μακρόν Υπάρχει ιστορικό καρδιακής ανεπάρκειας, χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας, ηπατικής ή νεφρικής ανεπάρκειας ή σακχαρώδους διαβήτη Όταν ο πυρετός συνοδεύεται από δερματικό εξάνθημα, δύσπνοια, πονοκέφαλο ή πόνο στον αυχένα, σπασμούς, σύγχυση, εμέτους ή διάρροιες και τέλος όταν συνυπάρχει σοβαρός πόνος στην κοιλιακή χώρα ή στην οσφυική χώρα ή στο θώρακα Πρέπει να θυμάται κανείς ότι ο πυρετός είναι σύμπτωμα, όχι νόσος, και κατά κανόνα οφείλεται σε «καλοήθη» νοσήματα, αυτοπεριοριζόμενα, όπως οι ιογενείς λοιμώξεις. Ψυχραιμία, εγρήγορση και επικοινωνία με το γιατρό είναι το τρίπτυχο που εξασφαλίζει συνήθως την αίσια έκβαση της «περιπέτειας».

ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ Οι λοιμώξεις στην καθημερινότητα τωνανθρώπων αποτελούν ένα από τα συνηθέστερα προβλήματα υγείας . Οφείλονται στην είσοδο στο σώμα μας μικροοργανισμών που μπορεί να είναι είτε μικρόβια (βακτήρια) είτε ιοί. Ο συνήθης τρόπος μετάδοσης είναι ο αερογενής όπου η λοίμωξη λαμβανει χώρα λόγω της εισπνοής ατμοσφαιρικού αέρα στον οποίο υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση λοιμογόνων μικροοργανισμών. Εκτός αυτού η μετάδοση μπορεί να γίνει και μέσω επαφής με επιφάνειες όπου παρατηρειται επίσης μεγάλη συγκέντρωση μικροοργανισμών (π.χ. χέρια, χερούλια στα ΜΜΕ, ταξι κ.τ.λ.). Αλλος τρόπος ταξινόμησης των λοιμώξεων που αφορά κυρίως τον ιατρικο κοσμο είναι αναλογα με το σύστημα το οποίο πρωτίστως προσβάλουν (ουρολοιμώξεις, λοιμώξεις αναπνευστικού, δέρματος, γαστρεντερίτιδες, οστεομυελίτιδες κ.τ.λ) Εκτός αυτών υπάρχουν και οι πιο ειδικές και σπάνιες λοιμώξεις όπως η λοιμωξη από HIV, η φυματίωση, οι ηπατίτιδες κ.α που αφορουν κυρίως ειδικες κατηγορίες ασθενών. ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ Η είσοδος ενός παθογόνου μικροοργανισμού στο σώμα μας πυροδοτεί την αντίδραση του ανοσολογικού συστήματος με αποτέλεσμα την εμφάνιση του πυρετού αλλά και των περισσοτέρων από τα συμπτώματα που χαρακτηρίζουν μία λοίμωξη. Σε γενικές γραμμές οι συνήθεις καθημερινές λοιμώξεις αφορούν κυρίως το αναπνευστικό, ανωτερο και κατώτερο και το πεπτικό (γαστρίτιδα, εντερίτιδα). Κύρια συμπτώματα εκτός του πυρετου είναι ο βήχας, απόχρεμψη, η καταρροή, ο πονόλαιμος, η ωταλγία, οι έμετοι, οι διάρροιες, ο πόνος στην κοιλιά και η καταβολή δυνάμεων. ΔΙΑΓΝΩΣΗ-ΘΕΡΑΠΕΙΑ Η διάγνωση βασίζεται στην κλινική εικόνα που παρουσιάζει κάθε ασθενής και υποστηριζεται από τα διάφορα εργαλεία που μας παρέχει η σύγχρονη ιατρική όπως είναι οι εργαστηριακες εξετάσεις, οι ακτινογραφίες, τα υπερηχογραφήματα και σε πιο δυσκολες περιπτώσεις αξονικές και μαγνητικές τομογραφίες, καλλιέργειες των διαφόρων υγρών του σώματος και τελευταία ειδικές μοριακές εξετάσεις (PCR) με πολύ μεγάλη ακρίβεια. Η θεραπεία στηριζεται φυσικά στην ακριβή διάγνωση και επομένως στην επιλογή του κατάλληλου αντιβιοτικού εφόσον πρόκειται για μικροβιακή λοίμωξη. Οι ιογενείς λοιμώξεις ΔΕΝ αντιμετωπίζονται με αντιβίωση. Εχει μέγιστη σημασία η γρήγορη επικοινωνία και η καλή συνεργασία με το γιατρό.

ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μία νόσος με ολοένα αυξανόμενη συχνότητα εμφάνισης στονπληθυσμό. Υπολογίζεται ότι στα επόμενα χρνια περίπου 1 στους 10 ανθρώπους θα πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη. Πρόκειται για μία πάθηση που οφείλεται σε διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης η οποια προκύπτει από την μειωμένη ευαισθησία των κυττάρων μας στην ινσουλίνη όπως συμβαίνει στους παχύσαρκους διαβητικούς ή από ελαττωμένη παραγωγή ινσουλίνης. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η αυξημένη συγκέντρωση γλυκόζης στο αιμα (υπεργλυκαιμία). Ο σακχαρώδης διαβήτης διακρίνεται σε τύπου Ι που αφορά παιδιά και νέους ενήλικες, όπου δεν παραγεται καθόλου ινσουλίνη και επομένως απαιτείται η έξωθεν χορήγησή της για την επιβίωση τους και στον τύπου ΙΙ που αφορά ενήλικους όπου δεν μπορεί να λειτουργήσει η ινσουλίνη που ήδη εκκρίνεται. Ως εκ τούτου η γλυκόζη παραμένει στην κυκλοφορία (υπεργλυκαιμία). Αυτού του τύπου ο διαβήτης οφείλεται κυρίως στην παχυσαρκια και για αυτό αντιμετωπίζεται κυρίως με σωστή διατροφή, άσκηση, απώλεια βαρους και αντιδιαβητικά δισκία αν και στην πορεία μπορεί επίσης να απαιτηθεί και η χρήση ινσουλίνης. Ο διαβήτης είναι μια πολύ επικίνδυνη πάθηση γιατί η παρουσία του συνήθως παραμένει “σιωπηρή'' μέχρι να προκυψουν σοβαρά προβλήματα από τις επιπλοκές που προκαλεί σε διάφορα όργανα όπως στεφανιαία νόσος και εγκεφαλικό επεισόδιο, αμφιβληστροειδοπάθεια , νεφρική ανεπάρκεια, νευρίτιδες, διαβητικό πόδι, ευπάθεια στις λοιμώξεις και ισχαιμία στα κάτω άκρα. Η σωστή ρύθμιση του διαβήτη επομένως είναι απολύτως απαραιτητη για την μείωση της πιθανότητας να εμφανιστούν αυτές οι επιπλοκές. ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ Τα κύρια συμπτώματα του ΣΔ είναι πολυουρία, πολυδιψία, πολυφαγία, καταβολή δυνάμεων, απώλεια βάρους και κνησμός γεννητικών οργάνων. Ωστόσο δεν αποκλείεται ανάλογα με τα επίπεδα του σακχάρου να λείπουν τελείως. ΔΙΑΓΝΩΣΗ Ο διαβήτης διαγιγνώσκεται όταν α)σε δύο διαφορετικές μετρήσεις το πρωινό σάκχαρο νηστείας είναι πάνω από 126mg/dl β)όταν σε μία τυχαία μέτρηση το σάκχαρο είναι πάνω από 200mg/dl εφόσον ο ασθενής έχει και συμπτώματα διαβήτη γ)όταν στην δοκιμασία ανοχής γλυκόζης (καμπύλη σακχάρου) η τιμή του σακχαρου στις 2 ώρες μετά την αρχική χορήγηση του ροφήματος γλυκόζης είναι πάνω από 200mg/dl

ΑΡΤΗΡΙΑΚΗ ΥΠΕΡΤΑΣΗ Τι είναι Αρτηριακή Υπερταση; Είναι η αυξηση της αρτηριακής πίεσης, δηλαδή της πίεσης που ασκεί το αίμα επί του εσωτερικού τοιχώματος των αρτηριών, σε υψηλότερα του φυσιολογικού επίπεδα. Πότε είναι φυσιολογική και πότε όχι η Αρτηριακή Πίεση; Φυσιολογικές τιμές ΑΠ έχουμε όταν η συστολική Α.Π είναι < 120 και η διαστολική Α.Π < 80. Συστολική είναι η λεγόμενη ''μεγάλη'' και διαστολική η λεγόμενη ''μικρή''. Αυξημένη Α.Π σημαίνει συστολική Α.Π μεταξύ 120 και 129 και διαστολική < 80. Αρτηριακή Υπέρταση έχουμε όταν η ΣΑΠ είναι > 130 και/ή η ΔΑΠ > 80. Πρόκειται για τις πρόσφατα αναθεωρημένες ''προς τα κάτω'' τιμές. Πως γίνεται η διάγνωση της Α.Υ; Η διάγνωση τίθεται μετά από σειρά μετρήσεων της πιεσης στο ιατρείο σε διαδοχικά ραντεβού ή στο σπίτι μετά από οδηγίες τουο γιατρού για την ορθή μέτρηση κατ΄οίκον. Επίσης συχνά χρησιμοποιείται η 24ωρη περιπατιτική καταγραφή (το γνωστό ''Holter πίεσης) που παρέχει πολύτιμες πληροφορίες και μας βοηθάει να αποσαφηνίσουμε ιδιαίτερεςς καταστάσεις όπως η υπέρταση ''λευκής μπλούζας'', η συγκεκαλυμμένη υπέρταση, η αποτελεσματικότητα της χορηγούμενης θεραπείας κ.α Τι συμπτώματα προκαλεί η Α.Υ; Η Α.Υ είναι ασυμπτωματική κατά βάση νόσος και γι΄αυτό το λόγο είναι πολύ επικίνδυνη. Η επί μακρόν παρουσία αδιάγνωστης Α.Υ εκθέτει αρκετά όργανα του σώματος – που τα ονομάζουμε εξαιτίας αυτού οργανα – στόχους – σε σοβαρούς κινδύνους. Ως εκ τούτου αυξάνεται σημαντικά ο κίνδυνος καρδιακής ανεπάρκειας, καρδιαγγειακού συμβάντος όπως έμφραγμα μυοκαρδίου ή αγγειακό εγκεφλικό επεισόδιο, περιφερικής αγγειοπάθειας και νεφρικής ανεπάρκειας. Επομένως είναι πιθανό να αναπτυχθούν συμπτώματα από τα όργανα αυτά, οταν ''πληγούν'' από την μακροχρόνια φθορά που προκαλεί η αρρύθμιστη Α.Π. Η κεφαλαλγία που πολλοί άνθρωποι συσχετίζουν με άνοδο της Α.Π δεν αποτελεί σύμπτωμα της Α.Υ αλλά εκδήλωση συνήθως stress που υποβόσκει , το οποίο συνδέεται και με την άνοδο της Α.Π. Σπανίως εκδηλώνεται ισχυρή κεφαλαλγία με εμέτους και ενδεχομένως συμπτώματα εγκεφαλικού επεισοδίου όταν η Α.Π ανέλθει σε πολύ υψηλά επίπεδα (> 210). Τι εξετάσεις πρέπει να γίνουν όταν διαπιστωθεί Α.Υ; Όταν διαγνωσθεί Α.Υ, θα πρέπει να προγραμματισθεί ένας έλεγχος που θα ''φωτίσει'' την πιθανότητα προσβολής κάποιου εκ των οργάνων – στόχων και θα αναδείξει την πιθανή συνύπαρξη και κάποιας συνυπάρχουσας πάθησης που επιβαρύνει επίσης την ''υγεία'' του αγγειακού μας συστήματος όπως ο Σακχαρώδης Διαβήτης και η Υπερλιπιδαιμία. Συνήθως ένας εκτεταμένος βιοχημικός έλεγχος, ΗΚΓ, Triplex καρδιάς, u/s άνω – κάτω κοιλίας και βυθοσκόπηση είναι αρκετά. Σπανίως και ειδικά όταν η ηλικία είναι < 35 ετών αναζητούμε με ειδικές εξετάσεις κάποιες σπάνιες παθήσεις που θεωρούμε υπεύθυνες για την ανάπτυξη αρτηριακής υπερτασης (''δευροπαθής υπερταση''). Πως θεραπεύεται η Α.Υ; Καταρχήν δίνουμε αυστηρές οδηγίες για μόνιμες αλλαγές στον τρόπο ζωής όπως Απώλεια βάρους (για κάθε 1kg που χάνεται υπολογίζεται μείωση της Α.Π κατά 1mmHg) Διακοπή καπνίσματος Διακοπή ή περιορισμός αλατιού στο φαγητό Μείωση του αλκοόλ Σωματική άσκηση συστηματικά. Αν παρα΄όλα αυτά η Α.Π εξακολουθεί να είανι υψηλή, θα προστεθεί και φαρμακευτική αγωγή υπό την αυστηρή επίβλεψη του γιατρού πάντα.

ΥΠΕΡΛΙΠΙΔΑΙΜΙΑ Γενικά στοιχεία Ο όρος υπερλιπιδαιμία αναφέρεται στα αυξημένα επίπεδα λιπιδίων στο αίμα συμπεριλαμβανομένης της χοληστερόλης και των τριγλυκεριδίων. Τα λιπίδια αυτά ενσωματώνονται σε ειδικές πρωτείνες και σχηματίζουν πιο σύνθετα μόρια για να μπορούν να''κυκλοφορήσουν'' στο αίμα, που αποκαλούνται λιποπρωτείνες. Οι πιο γνωστές από αυτές τις λιποπρωτείνες είναι η LDL (Low Density Lipoprotein) που κύριο στόχο έχει να μεταφέρει την χοληστερόλη και να την εναποθέτει στα τοιχώματα των αρτηριών και για αυτό αποκαλείται συχνά ''κακή χοληστερόλη''. Προκαλεί στένωση του αυλού των αρτηριών γιατί συμβάλει ουσιαστικά στην ανάπτυξη της αθηρωματικής πλάκας και μπορεί να οδηγήσει σε ισχαιμική καρδιοπάθεια, στεφανιαία νόσο, έμφραγμα του μυοκαρδίου, αγγειακό εγκεφαλικό επεισοδίο και άλλες σοβαρές επιπλοκές, όταν ένα μικρό τμήμα αυτής της αθηρωματικής πλάκας αποκοπεί και παρασυρθεί μέσα στην κυκλοφορία του αίματος. Επίσης υπάρχει η HDL (High Density Lipoprotein) η οποία απομακρύνει την χοληστερόλη από τα τοιχώματα των αρτηριών και ως εκ τούτου προστατεύει τις αρτηρίες από την αθηρωματική νόσο και στένωση. Άλλες λιποπρωτείνες είναι η VLDL και τα Χυλομικρά. Ποιες είναι οι φυσιολογικές τιμές; Η φυσιολογική τιμή για την ολική χοληστερόλη είναι < 200mg/dl. Όταν είναι μεταξύ 200mg/dl και 240mg/dl θεωρείται οριακή, και πάνω από 240mg/dl ειναι υψηλή. Πέραν αυτών συχνά ακούγονται οι τιμές της LDL και της HDL για τις οποίες τα όρια είναι για την LDL < 130mg/dl και για την HDL > 45mg/dl. Παρ΄ολα αυτά, αυτό που έχει πρωτεύουσα σημασία είναι να καθορίσει ο γιατρός το επίπεδο καρδιαγγειακού κινδύνου που αφορά καθε ασθενή. Αυτό γίνεται με την συνεκτιμηση πιθανών συνυπαρχουσών παθήσεων – καταστάσεων που αποτελούν τους λεγόμενους παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Οι πιο σοβαροί από αυτούς ειναι ο Σακχαρώδης Διαβήτης, η Αρτηριακή Υπέρταση, το κάπνισμα, το φύλο ( οι άνδρες διατρέχουν υψηλότερο κινδυνο από τις γυναίκες) και το οικογενειακό ιστορικό (ιστορικό οξέως καρδιαγγειακού επεισοδίου για τον πατέρα εάν εμφανίστηκε σε ηλικία < 50 ετών και για την μητέρα εαν εμφανιστηκε σε ηλικία <60 ετών). Αφού ο γιατρός λάβει υποψην του όλα τα παραπάνω σκιαγραφεί το προφίλ καρδιαγγειακού κινδύνου για κάθε ασθενή και ανάλογα με το που τον κατατάσει τροποποιούνται τα όρια των αποδεκτών τιμών για τις LDL, HDL καθώς και των τιμών στόχων. Τέλος για τα τριγλυκερίδια η φυσιολογική τιμή είναι κάτω από 150mg/dl. Ποια συμπτώματα προκαλεί η Υπερλιπιδαιμία; Η Υπερλιπιδαιμία είναι ασυμπτωματική και για αυτό είναι πολύ επικίνδυνη. Όταν οι αθηρωματικές βλάβες εξελιχθούν σημαντικά και η στένωση των αρτηριών ειναι σοβαρή προκαλούνται συμπτώματα από την ισχαιμία των αντίστοιχων οργάνων π.χ στεφανιαία νόσος, οξύ στεφανιαίο επεισόδιο, περιφερική αγγειοπάθεια και αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Ποια είναι η θεραπεία; Καταρχήν συστηνεται σε κάθε ασθενή να αλλάξει σημαντικά τις συνήθειες της καθημερινής του ζωής, δηλαδή να χάσει βάρος αν είναι υπερβαρος, να διακόψει το κάπνισμα, να περιορίσει το αλκοόλ και να αρχίσει συστηματική άσκηση και ιδίως καθημερινό περπάτημα. Παράλληλα προτείνεται διατροφή φτωχή σε λιπαρά όπως κρέας, γαλακτοκομικά και πλούσια σε φρούτα, λαχανικά, ψάρι, κοτόπουλο και ελαιόλαδο. Εκτός αυτού θα πρέπει ο γιατρός να φροντίσει για την ρύθμιση των πιθανών υπόλοιπων παραγόντων κινδύνου που αφορούν τον κάθε ασθενή. Εαν αυτή η προσέγγιση δεν αποδώσει τα αναμενόμενα όπως αυτό θα το εκτιμήσουμε με νέο εργαστηριακό έλεγχο μετά τρίμηνο, τότε θα πρέπει να προχωρήσουμε σε φαρμακευτική παρέμβαση. Τα κύρια φάρμακα που χρησιμοποιουμε ανήκουν σε μία κατηγορία που αποκαλούνται στατίνες, ενώ τα τελευταία χρόνια ενσωματώθηκαν και νεότερα φάρμακα όπως η εζετιμίμπη και οι αναστολείς της PCSK9 που χορηγούνται σε ειδικές περιπτώσεις. Πόσο ασφαλείς είναι οι στατίνες στην καθημερινή χρήση; Οι στατίνες ανήκουν στα ασφαλέστερα φάρμακα που χρησιμοποιουνται στην Ιατρική. Η ασφάλειά τους έχει τεκμηριωθεί μέσα από δεκάδες μελέτες οι οποίες συμπεριέλαβαν δεκάδες χιλιάδες ασθενών . Τα φάρμακα αυτά οδηγούν σε μία πολύ σημαντική μείωση της LDL που μπορεί να φτάσει και το 50%. Τουτο είναι πολύ σημαντικό γιατί η μείωση της LDL οδηγεί κατ΄ευθεία αναλογία σε μείωση του κινδύνου για οξύ στεφανιαίο επεισόδιο ή αγγειακό εγκεφαλικο επεισόδιο και αντιστρόφως. Παράλληλα οι στατίνες παρέχουν και άλλα παράπλευρα οφέλη που έχουν να κάνουν με την αποκατάσταση της ''υγείας'' των αρτηριών. Οι πιο συχνές παρενεργείες – που πάντως παραμένουν σπάνιες – είναι η άνοδος των ηπατικών ενζύμων (ηπατοτοξικότητα) και οι μυικοί πόνοι – μυοπάθεια. Κατά κανόνα οι παρενέργειες αυτές είναι έυκολα διαχειρίσιμες από τον γιατρό αρκεί να υπάρχει καλή συνεργασία και συμόρφωση του ασθενή καθώς και στενή παρακολούθηση.